از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش!
در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است
و هر زمزمه ای بانگ عزایی
و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی …
در هراس دم می زنم
در بی قراری زندگی می کنم
و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است
من در این بهشت ،
همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم.
“تو قلب بیگانه را می شناسی ، که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی“
“کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم“
دردم ، درد “بی کسی” است

دکتر علی شریعتی 

,Walk With Me In Love
,Walk with me in love
,Talk to me about what you can not say to others
,Laugh with me when you feel silly
,Cry with me when you are sad
,Share with me all the beautiful things in life
,Fight with me against all the ugliness of life
,Stand with me and hear my plea
,Create with me the dreams that we may follow
,Have fun with me in whatever we may do
,Work with me towards common goals
,Dance with me to the rhythm of our love
,Walk with me throughout life
Let's hug each other at every step
!Into our journey of forever
I Love You,,,Always and Forever Yours

فقط اومدم اینجا بگم

تولد تولد تولدم مبارک

از کجا شروع کنم..از فریادی که در دلم به پاست یا از سکوتی که بر لبهایم جاریست...؟تورا چگونه بخوانم.فرشته زندگی یا بادی که می وزد و شمع عمر مرا خاموش میکند...؟از چه بنویسم...از لبهایی خاموش یا چشمانی مست دیدار تو...؟بگذار با تو آغاز کنم..میخواهم بدانی که در نبودت وجودم را تماما به راهی سپردم که نه آرامشی بود نه طوفانی...هرچه بود نجوای دلتنگی بود که مرهم شفایش سایه سار تو بود..سایه از لطف و مهربانیت...عزیزدل! بدان که در نبودت جاده ها را به تنهایی مرور میکنم و زمین را پشت سر میگذارم و به خاطر وجود مهربانت دریا را در دلم و کوهستان را در دست گرفته ام و فقط به خاطر تو نفس میکشم و به جراحت نگاهم مرهم میگذارم تا شاید این را بدانی که در این دنیا قلبی است که به خاطر تو میتپد...با نام تو آرام میشود...وتمام دردها را با اندیشیدن به تو به دست باد میسپارد...در این زمان دوری تمام راه ها را برای فرار از دلتنگی زیر پا گذاشته ام هیچ راهی نیافته ام که بتواند غیبتت را برایم توجیه کند...دیگر تاب دوریت را ندارم...دوست دارم به جایی بروم که تو باشی و زمزمه ای که از تو شروع میشود...میخواهم به جایی بروم که نه ستاره ای باشد و نه ماه پاره ای...فقط تو باشی...کاش میتوانستم به دوردست ترین نقاط سفر کنم و نزدیک شوم به معبودی که تورا درسر راهم قرار داد...میخواهم بدانم علتش را..می خواهم علت وجودت را که من با نام(قسمت)آن را خواندم اما قسمتی درکار نبود..هرچه بود خطا بود و اشتباه...میخواهم به یاریش گذر کنم از تو.از نگاه محبت آمیزت..از لبخند گرم و صمیمیت..و اززندگی ات که نا خواسته شیرین ترین لحظاتش را به تلخترین ثانیه ها مبدل ساختم...اما نمیدانم چگونه...دیگرنمیدانم باید چه بکنم با این دل خسته و دستهای بسته که هرچه می اندیشم با دستهای بسته کاری از پیش نخواهم برد.در مردابی گرفتار    شده ام که هرچه دست و پا میزنم بیشتر فرو میروم...نمیدانم گذر کنم یا بمانم...اگر گذر کنم با دلم چه کنم و اگر بمانم با وجدانم...کاش میتوانستم به راهی سرازیر شوم که

 فقط تو باشی و تو...نگاه تو..عشق تو و آرامش من و تو...

در ابعاد اين عصر خاموش من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم.

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است و

تنهايي من شبيخون حجم تورا پيش بيني نميكرد وخاصيت عشق چنين است.

 (سهراب)

ولادت حضرت علی (ع) و روز پدر رو

به خودم به بابام و بابای بابام و همه ی باباهای زمین تبریک میگم

بابایی دوست دارم...

امیدوارم دیگه امسال بازم چندتا جوراب کادو نگیری...

برتلخی تمام غمهای زندگی ام اشک میریزم.وقتی میخواهم چهره تورا بیاد بیاورم,چشمانم را میبندم.در سفید رنگی آرامش بخش,چشمان تو را میبینم و صدای تورا مرور میکنم.

با اینکه از برخی سکوت ها دلزده ام,اما نا امید نمی شوم و میدانم که در روزگار تنهایی تو و نور صداقتی که در وجود توست,آشنای همیشه لحظه هایم خواهد بود.

دوست دارم وقتی مردم یکی بهش خبر بده

 دوست دارم پشیمون بشه که تنهام گذاشت

دوست دارم یاد روزای خوبمون بیفته

دوست دارم یاد روزایی بیفته که به خاطر یکی دیگه تنهام گذاشت

دوست دارم یکی بهش بگه چقدر دوسش داشتم

یکی بهش بگه چی کشیدم

دوست دارم دلش برام بسوزه

...سر قبرم گریه کنه

دوست دارم به عکس توی حجله ام نگاه کنه

دوست دارم قطره های اشکمو روی صورتم تصور کنه

دوست دارم بهش بگن چقدر پسته

بهش بگن من از سرش زیادی بودم

بهش بگن شبا تا صبح جون میدادم

می خوام بدونه چه حرفایی به خاطرش خوردم

چه زجرایی کشیدم....چه شبایی تا صبح گریه کردم

ولی می دونم...

میدونم وقتی حجله ام رو ببینه رد میشه

مثل همیشه بی خیال از کنار من رد میشه

فقط خدا میدونه اون لحظه من تو آسمونا چه حالی دارم...

(یه دوست خوب)

هنوز به ياد دارم تورا،تورا كه براي بدست آوردن قلب من و شنيدن يك دوست دارم چگونه تلاش ميكردي و ميسوختي ودل ساده من آنقدر تنها بود كه حتي با آمدنت هيچ چيزي را نه درك ميكرد نه حضور تورا درون خويش باور داشت،و اي كاش هيچ وقت نه باور ميكرد نه درك..

نمي دانم شايد هيچوقت نبايد دوست دارم را بر زبان مي آوردم و شايد آنقدر دير آتش اين عشق درونم روشن شد كه دل سرد شده ي تورا نيز نتوانست گرم كند.آري ميدانم كه در عشق هميشه يكي بيشتر خواهد سوخت و اينبار نوبت من است.اين را نيز قبول كردم و قبول دارم كه با غرور و اعتقاد و سادگي خودم هم تورا سوزاندم هم خودم را.اما هيچگاه دوري و تنهايي را نخواستم،نخواستم...

و اكنون باور ندارم كه عشق تو آگر راست بود چرا اينقدر زود سرد و محو شدو تورا مجبور به گفتن كلمه ي جدايي كرد،هنوز هم برايم مبهم است من چه كردم كه تورا اينگونه ساخت؟اي كاش جواب ميدادي و ميرفتي....

نمی دانستم که چشمان آسمانیت آخرین فرصت برای دیدن پرستوی مهاجر است.

نمی دانستم که آمدنت آغاز سرودن غزل تنهایی است

نگاه مهربان تو مرا به یاد موج های متلاطم دریا انداخت دریایی که امروز سرابی بیش نیست،

با این همه،رویاهایم را از دست نمی دهم.

در رویاهایم ،دریای عشق ساحل دارد و آرزوها دست یافتنی است.

اصلا عشق،ساحل دریاست.

در آن ساحل آرام میگیرم …

امروز فهمیدم دفتر سرنوشتم را چه بی حوصله و دلگیر از همه چیز و همه کس خط خطی کردم.

امروز فهمیدم بی هدف آرزو کردم بدون اشتیاق پریدم.

امروز که نبودی به وسعت تمام دنیا به پهنای صورتم اشک ریختم و گریستم میدانی چرا؟

برای تنهایی،غریبی و غربتی که در آن اسیر هستم و برای اینکه تو از من رنجیده خاطر شده ای،برای دوری از تو گریستم که همه چیزم بودی…

نمی خواهم به این باور برسم که تورا از دست داده ام .

بیا،بیا بگذار خنده دوباره تکرار شود بیا تا از میان چه کنم ها ،شاهد تولدی دوباره باشیم.

چه زود تسلیم روزگار شدیم و شکست را قبول کردیم.

هورررررررررررررررا هورررررررررررررررا
الان 4ساعت از آخرین امتحانم گذشته امتحانام تموم شد
 بالاخره یک نفس راحت کشیدیم و منم وقت کردم تا سرو کلم این طرف پیدا بشه
راستی حالتون چطوره ....بیمعرفتا یک خبری از این جینگیلو نگیرینا....زودی میرم باز میام

می دانم روزها را از یاد برده ای.

روزهایی که فاصله ای به نام جدایی بین ما نبود.

باور کن بودنت عادتیست مثل نفس کشیدن ….

دلم برای دستان پر مهرت تنگ شده،نمی دانم چرا دستانت را از من دریغ کرده ای.

کاش می دانستم چرا چنین اندوهگین هستی و چرا غم هایت را از من پنهان میکنی،

بگذاربدانم ابرهای تیره و تاری که صفای آسمان قلبت راسیاهپوش کرده از کدام دریا برخاسته است.

چشم به راهم برگرد!

بگذار عطر حضورت در فضای خانه بپیچد .

می خواهم همچنان همرازم باشی و سرشار از عشق ومحبت بمانی.

گاه انسان باید در سختی باشد تا به دیگران دست یابد.

گاهی انسان باید به بخت روبرو شود تا هدفش را بهتر بشناسد،

گاهی به توفان نیاز است تا قدر آرامش را بداند

و گاه باید به او آسیب برسد تا با احساس تر شود

باید در شک و تردید قرار بگیرد تا به دیگری اطمینان کند.

باید در گوشه ای تنها بماند تا واقعییت وجود خود را بشناسد،

باید از شیفتگی رها شود تا به آگاهی برسدوگاه،کاملا بی احساس باشد تا

 بتواند همه چیز را ،حتی عشق را حس کند،چه بسیار از این ها را پشت

سر گذاشته ام.کاش کسی بود تا به من بگوید حالا چه کنم؟

حالا که با کوله باری از چراها،احساس ها،تنهایی ها،فراموشی ها،توفان ها

و آسیب ها باز هم به نتیجه ای نرسیده ام؟!

مي روم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

بخدا ميبرم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

ميبرم،تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

مي برم تا زتو دورش سازم

زتو،اي جلوه اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد،مي رقصد اشك

آه،بگذار كه بگريزم من

از تو،اي چشمه جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم،صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

ميروم،خنده بلب،خونين دل

مي روم،از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل....

                                                                                            فروغ فرخ زاد

اگر خيال داري دوستم بداري...

هم اينك دوستم بدار...

 حالا كه زنده ام...

منتظر نمان تا بميرم و نااميدانه روي مشتي خاك اشك افسوس بريزي و در حسرت كاش و اي كاش ها بماني و از پس غروب،

از پشت ابرها و كوهها دنبال طلوع دوباره ام بگردي.

امروز دوستم بدار كه فردا خيلي دير است...